HOME

Elisabeth Arbouw

Eindhoven, 1947

Alles wat haar handen maken heeft betrekking op dat wat haar bezighoudt in haar dagelijkse leven.

In de periode dat haar man en zij grootouders werden, maakte ze zwangere vrouwen en mensen met kinderen.

Vanaf het moment dat de oorlog in Irak begon maakte ze beschermengelen.

De beschermengelen zijn allemaal vrouwelijk, dit omdat zij het gevoel heeft dat de wereld behoefte heeft aan sterke, wijze vrouwen.

Al jaren maakt ze bronzen huizen. Huizen staan voor het op zoek zijn naar een veilige plek, bescherming, buitensluiten, opgesloten zijn in jezelf, openstaan, samensmelten enz.

In 2005 heeft ze een Armeens gezin leren kennen. De ellende maar ook de kracht en moed van mensen die vluchten moeten, probeert zij uit te drukken in beelden.

Nadat zij in 2006 in Marokko is geweest, intrigeert haar de burka. Hoe voelt het voor vrouwen om een burka te dragen?

Benauwdheid, bescherming, ondergeschikt zijn, al deze gevoelens dagen uit tot het maken van nieuwe beelden.